خطاب ب طبقه انم

خطاب ب طبقه انم:

قصه ی تو قصه ای ترحم آمیز است 

آرامشی ک در چشمان تو می یافتم سرابی بیش نبود

آرامش را فقط خدا داند و دارد و بخشد و نه تو آدمک !

.

.

.

در پوست خودم نمی گنجم ک دوست صمیمی من بین تو و من ، مرا انتخاب کرد

اما در مورد آن یکی از سر بچگی و شاید زرنگی زد زیر قولش 

من برایش احترام قائلم ب عنوان یک هم کلاسی و کسی ک دوستش دارم اما...

کاش ارزش دوستی را کم نمی کرد در روزگاری ک باد هوای لاستیک های چرخم شده است هزار تومن!

اما گذار او با تو هم چندان دیری نپاید

چون عددی نیست و چون تطابق انتظارات طبقاتی اخلاقی و فراگردهای ناشی از آن از زمین باشد تا افلاک

.

.

.

و تو آدمک این را بدان روزگار گه عزت دهد گه خوار دارد

من خوشحالم ک تو نیستی 

و خوشحالم ک هدف هایم واضح می شوند و واضح تر

خوشحالم ک روزی دوازده ساعت مطالعه می کنم

خوشحالم ک آلمانی می خونم

خوشحالم ک ورزش می کنم

خوشحالم ک ب جامعه شناسی جنایی دانشگاه ملبورن فکر می کنم و...

خوشحالم ک خسته میشمو حافظ می خونمو قهوه می خورم

و خوشحالم ک دیگه با کسی ارتباطی ندارم 

ایزوله ی ایزوله تا موعد مقرر ک هنوز خیلی مونده ک برسه 

.

.

.

و تو آدمک هنوز بچه ای 

آن شب ک صدای شکستن بغض هایم را شنیدم من برای تو دعا کردم اما...

من در تمام نمازهایم تو را یاد کردم

من سعی کردم متین باشم باشد ک روزگار امیدوارم حقیقت را ب روی چشم هایت واگذارد.

(انشاءال.. ک این نوشته را نمی خوانی و اگر خواندی نظر نمی دهی ک اگر بدهی هم مانند آن روز نخوانده دلش می کنم)